پدران ما هرگز جمله عاشقانه*ای به مادرانمان نگفتند،

شعری از نیما و سهراب برایشان نخواندند،


شعر کوچه را از بر نداشتند…


پس چگونه بود که تا همیشه کنار هم ماندند


و گذشتند


از آرزوهایی که..


ما نه به آن می*رسیم


و نه از آن می*گذریم


حتی به بهای گذشتن از « هم »؟